Luka & de wereld: Bij moeke aan zee.

Duinbergen, 28 mei 2010

12-04-10. Of ik een nachtje voor je kan zorgen zodat papa en mama kunnen ingaan op een uitnodiging voor een trouwerij en daar meteen een B & B-arrangement aan koppelen? Tuurlijk wel! Gedaan met het omoeschap op papier, tijd voor actie!Toegegeven: tussen 12 april en 28 mei klinkt het af en toe in mijn hoofd: “hij komt, hij komt, de lieve…, hij komt!”

28-05-10. Vandaag mag ik je dus ontvoeren naar zee. Moekes werf is voorlopig niet de ideale biotoop voor kleine mensjes maar een paar stevige wandelingen behoren zeker tot de opties. Tenminste als het weer goed zit zodat we die verdomde werf achter ons kunnen laten en genieten van de alom geprezen zeelucht.

Ik vond je zo’n frêle baasje toen je werd geboren. Zo miniatuur. Helemaal anders dan jouw papa die meteen goed in het vel stak met op zijn romp een ronde bol waar je niet naast kon kijken. Steeds onderzoekend en ernstig speurend, meestal hongerig en als de dood voor knuffels… Maar als hij lachte smolt je weg. Wat een verdoken charmes toch…

Met je 3 maanden begin je sterk op hem te lijken. Je hoofdje, armpjes, buikje worden mollig. Ik kijk naar je en ik zie je mondhoek trillend ombuigen tot een schuchter lachje. Hartveroverend! Is dit nu de start van jouw charmeoffensief naar moeke?

Omdat mama’s auto het nodige babycomfort biedt, ontvoer ik je in haar auto. Op de achterbank word je omgekeerd ingesnoerd zodat je me niet kan afleiden. Gelukkig maar, want wat een verantwoordelijkheid krijg ik aangemeten op een vrijdagavond, na een drukke schoolweek!

Aan de verkeerslichten houd ik het niet langer vol, ik moet even uitstappen want ik hoor je amper… Je bent helemaal in de ban van je speeltjes en de kadans van de auto doet je al gauw indommelen. Ik ben stikjaloers op jou.

In Duinbergen kan ik al je attributen zorgeloos uitladen terwijl jij nog slaapt, handig! Een parkeerplaatsje vinden is nog minder een probleem, van “chance” gesproken!

Je bekijkt jezelf onderzoekend in de liftspiegel en je krijgt er zowaar de hik van. Betekent dit iets?

De fles die ik je even later aanbied, verorber je met vaste trekjes en een hele tijd nadien laat je de lucht met een plofje ontsnappen. Jij lacht omdat ik er helemaal van schrik.

Wat opfrissen, nieuwe luier om, pyjama aan en bed in. Je bent nog zo klein en toch vul je de hele ruimte. Ik vertel een verhaaltje en jouw blik zegt dat je het leuk vindt. Vrije grootmoederinterpretatie…

Het voelt wat onwennig. Ik luister naar je kleine geluidjes, je gekir, je gebrabbel. Ik raak niet op je uitgekeken en kan zelf moeilijk de slaap vatten.

Een moeder weet dat de liefde voor haar kind onvoorwaardelijk is, maar hoe scoort de liefde voor een kleinkind in die ranking?

Je slaapt in met je vuistjes gebald en je tutter wipt op en neer. Je bent zo lief!

Mijn nacht kan alvast niet meer stuk. En de jouwe?

Je slaapt tot 7 uur! Ongelofelijk.

Je snurkt niet, je huilt niet, je bent dus dé ideale man!

We zingen samen de dag in. De zon glipt langs het gordijn naar binnen! Geen tijd te verliezen want we zijn nu dik halfweg ons samenzijn. Mijn buikgevoel zegt even halt te houden en te knuffelen aan “100 per uur”! Doen we dus. En wat meer is: het lijkt je al helemaal te bevallen.

De fles, de wasbeurt, het aankleden verloopt vlot. Je bent helemaal weg van het spelletje “teentje-navel”. Wat een pretoogjes!

Laat jouw oudjes nog maar even uitslapen en wegblijven dan kunnen wij lang op pad! Misschien moeten we zelfs overwegen om het mobieltje te vergeten, wat denk je? Knipper je nu instemmend met je oogjes of stel ik het me voor?

We stappen richting Knokke en doen de markt aan. Je slaagt erin de visboer, de kippenverkoopster én de groenteman te charmeren. Dan toch een belangrijke eigenschap van je papa meegepikt?

Op de terugkeer houden we even halt op de bank en staren naar de schuimkopjes op zee. Je wiebelt wat onhandig op mijn arm. Je vuistje omklemt mijn vinger, je wenkbrauwboog wipt naar omhoog, je knippert met je ogen en gooit je andere arm de lucht in. Whaw, wat een stevige lichaamstaal! Je laat zonder blikken of blozen een windje ontsnappen. Wat geluid bij de lichaamstaal? Moet kunnen!

Je vindt de lift wonderlijk, dat merk ik aan je houding. Die spiegel fascineert je echt.

Het is lunchtijd. Daar werken we ons vlug doorheen zodat we opnieuw naar buiten kunnen. Maar de zon schuift stilaan achter dikke grijze dreigende wolken. De wandeling draait dus anders uit dan voorzien. We halen gelukkig het thuisfront zonder nattigheid en installeren ons op het grote bed. Ik haal voorzichtig een korstje weg aan je oog. Je hoofdje wordt zwaar en je slaapt in. Terwijl ik wat lees loer ik stiekem naar je. Dit wordt alweer een dag om in te lijsten.

Gsmgerinkel. Je staart me slaapdronken aan terwijl ik tegen je papa praat. Ja, het einde van je zeeuitstap is in zicht. Ik kijk naar je en vraag me af wat er nu in dat hoofdje van je omgaat. We spreken alvast af onze geheimpjes op te bergen in een geheim kastje…

We spelen “deurverstoppertje” als je mama en papa er aan komen. Je reageert op de stemmen die je zo eigen zijn. Je lijkt me gelukkig. Overschot van gelijk!.

Ik geef je nog een afscheidskusje en proef wat zout. Jij wordt beslist een “zeekindje”! Wacht maar tot we zandkastelen bouwen en schelpjes zoeken…

Hoeft het gezegd? Het was heerlijk om een hoffelijke man in huis te hebben met een prachtig voorkomen, een die amper zijn stem verheft, niet snurkt, lekker geurt, niet vies is van een stevige wandeling, een knuffel waardeert, de papfleskeuken eer aandoet en een tevredenheid uitstraalt waarvan élke depressieveling vergeet depressief te zijn.

Tja, dit is onbetwistbaar wat men instant-liefde noemt…

En… trouwerijen hoeven niet echt een reden te zijn om af te zakken naar moeke. Je bent ook zonder reden heel erg welkom!

Moeke

Geschreven door Papa op

Comments are closed.